Opening Expo Zutphen sept06

Namens mevrouw Bozana Milic, de heer Kees de Waal en uiteraard mijzelf, heet ik u van harte welkom bij de opening van deze expositie. Een expositie van recente kleuretsen en aquarellen van Kees de Waal die hijzelf als naam geven heeft “De wereld is mijn poppenkast “.

Dat de wereld een poppenkast is, daar zullen we ons graag bij aansluiten en ik hoop dat de manier waarop Kees de Waal dat laat zien u zal aanspreken.

Ik ben geen kunstkenner en verwijs daarom graag naar hetgeen over zijn werk wordt gezegd op de uitnodigingskaart door kunstcriticus Mevr Drs. Edith Deutman. Daaraan wil ik wel graag iets toevoegen over Kees de Waal zelf en zijn stichting De Waal Foundation.

Kees de Waal is een gedreven man van inmiddels 84 jaar die nog elke dag in zijn atelier in Greenwich dichtbij New York aan het werk is.

Geboren in 1922 volgde hij in en vlak na de 2^e wereldoorlog zowel de Kunstacademie in Arnhem als de Hogere textielschool in Enschede. Zijn vader vond volgens Kees terecht dat er in die periode geen droog brood viel te verdienen in de kunst. Dus startte hij in de textielgroothandel van zijn vader.

In 1961 richtte hij de winkelketen Hij op met het 1^e filiaal in Rotterdam. Gedurende vele jaren was hij betrokken bij het ontwerp van de kledingcollectie en ook bij de inrichting van de winkels was zijn creatieve inbreng groot.

Zelf zegt hij daarover: “Ik was dan wel niet de kunstenaar geworden waar ik als veertienjarige van droomde, maar met mijn rechterhand kon ik tekenen en creatief zijn en met mijn linkerhand calculeren en optellen. Tenslotte ben ik onder het sterrenbeeld Tweeling geboren ! “

En dat is Kees de Waal ten voeten uit: altijd aan het tekenen en het rekenen. Zo ken ik hem en met mij al degenen die hem kennen, denk ik.

In 1985 droeg hij de winkelketen over aan zijn zoon en richtte zijn aandacht volledig op zijn kunstactiviteit waarin hij ook nog verder studeerde en op de Waal Foundation die hij in 1984 had opgericht. Helemaal volledig was dat overigens toch niet….hij hield zich toen ook nog bezig met lucratief vastgoedbeheer van onder ander de Hij winkelpanden.

Inmiddels was/is hij een man in bonus. Hij komt in de Quote-notering voor, maar is voor zichzelf uiterst sober. Een groot deel van zijn vermogen besteedt hij dan ook aan zijn stichting. De opbrengst van zijn schilderijen gaat daar ook naartoe. En dat is niet mis. Zo verkocht hij in 2005 worldwide ruim 100 werken.

Ook in de kunst is Kees de Waal de amateurstatus dan ook allang ontgroeid. Sinds in 1986 zijn 1^e tentoonstelling werd gehouden zijn er ruim 70 gevolgd, de meeste in Nederland, maar ook in België, Italië, Zwitserland en natuurlijk in de Verenigde Staten en Latijns Amerika.

Zelf ken ik Kees de Waal sinds 1993. Eerst als mede - bestuurslid van zijn stichting, en vanaf 1996 tot 2001 als directeur. Kees wilde zich namelijk geleidelijk aan terugtrekken. Nu is dat terugtrekken bij hem maar betrekkelijk: hij trekt nog altijd graag aan de touwtjes, ook nu nog. Dat deed hij al als jongen toen hij marionettenvoorstelling en gaf samen met een vriendje…

Drs. Betteke de Gaay Fortman, algemeen directrice van De Waal Foundation, en Ir. Ad van der Woude, adviseur van De Waal Foundation, bij de opening van de tentoonstelling.

De Waal Foundation probeert in Latijns Amerika de geboorte van gehandicapte kinderen, hetgeen daar nog veel vaker voorkomt dan hier, te verminderen.

Daartoe worden voorlichtings- ,vormings- en trainingsprogramma’s ontwikkeld die per land in diverse steden via filialen van De Waal Foundation aan de man en vrouw worden gebracht.

In feite dezelfde aanpak als bij de Hij winkelketen: er worden filialen opgericht en gefinancierd en bezet met lokaal personeel, die later in een franchise over kunnen gaan. Een formule die mij sterk aanspreekt. Immers bij veel ontwikkelingswerk is het zo dat de activiteit sterft als de geldgever ermee stopt. Maar hier is het de bedoeling het lokale personeel ook zo op te leiden dat het later de zaak zelf kan overnemen en voortzetten.

Dat is geen sinecure ! Vaak is dit nog moeilijker dan het eigenlijke werk en er zijn boeiende verhalen over te vertellen.

Ik herinner me dat bij de eerste reizen in Latijns Amerika Kees de Waal nog zelf meeging om mij in te werken. Als we dan bij zo’n filiaal kwamen, begonnen sociaal bevlogen lieden uitgebreid zeer omstandig met overheadsheets verhalen te vertellen. Daar had Kees geen boodschap aan. Na een paar minuten begon hij - hij had altijd een kladblok voor zich liggen - te tekenen en …. te rekenen. Na weer een paar minuten – ik zat meestal naast hem – stootte hij me dan aan, schoof het kladblok onder mijn neus en begon met mij te fluisteren over hun inkomsten en uitgaven en dat daaraan veel kon en moest verbeteren. Zijn gefluister werd steeds luider. In het begin vond ik dat wel gênant, maar ….je went eraan. De spreker viel dan op een gegeven moment vanzelf stil en dan kon Kees met het echte werk beginnen en dat was dan: hoe wil je zo’n toko runnen: inhoudelijk,reclame, financieel enz.

Deze aspecten zoals nota’s, bankbiljetten en nog vele andere vindt u terug in zijn etsen en aquarellen waarop we nu verder onze aandacht gaan richten.

Ir. Ad van der Woude en Mevr. Bozana Milic bij de opening van de tentoonstelling in Galerie De Leesbibliotheek in Zutphen.